1 Pocieszcie, pocieszcie mój lud! – mówi wasz Bóg. 2 Przemawiajcie do serca Jerozolimy i wołajcie do niej, że jej czas służby się wypełnił, że wina jej odpuszczona, bo otrzymała z ręki Pana podwójną karę za wszystkie swoje grzechy. 3 Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę dla Pana, prostujcie na stepie ścieżkę dla naszego Boga! 4 Każda dolina niech będzie podniesiona, każda góra i pagórek obniżony; co nierówne, niech będzie wyrównane, a co strome – wygładzone. 5 Wtedy objawi się chwała Pana i wszyscy ludzie wspólnie ją ujrzą; usta Pana bowiem to powiedziały. 6 Głos mówi: Wołaj! A ja zapytałem: Co mam wołać? Wszelkie ciało jest jak trawa, a cały wdzięk jego jak kwiat polny. 7 Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy tchnienie Pana na niego powieje. Zaiste, lud jest trawą. 8 Trawa usycha, kwiat więdnie, lecz słowo Boga naszego trwa na wieki. 9 Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny dla Syjonu! Podnieś z mocą głos swój, zwiastunko dobrej nowiny dla Jerozolimy! Podnieś go, nie bój się! Powiedz miastom Judy: Oto wasz Bóg! 10 Oto Pan Bóg przychodzi z mocą, Jego ramię dzierży władzę. Oto Jego zapłata z Nim, a Jego nagroda przed Nim. 11 On jak pasterz pasie swoją trzodę, owieczki zgarnia swym ramieniem, nosi je na piersiach, a karmiące prowadzi łagodnie.