4 Król udał się do Gibeonu, aby tam złożyć ofiarę, gdyż była to największa wyżyna. Salomon złożył na tamtejszym ołtarzu tysiąc ofiar całopalnych. 5 W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocnym śnie i rzekł: Proś o to, co mam ci dać. 6 Salomon odpowiedział: Okazałeś wielką łaskę swemu słudze Dawidowi, mojemu ojcu, gdyż postępował wobec Ciebie w prawdzie, sprawiedliwości i z sercem szczerym. Zachowałeś dla niego tę wielką łaskę i dałeś mu syna, który zasiada na jego tronie po dzień dzisiejszy. 7 Teraz, Panie mój Boże, ustanowiłeś królem swojego sługę na miejsce Dawida, mojego ojca. Ja zaś jestem tylko młody i niedoświadczony; nie wiem, jak mam kierować ludem. 8 Twój sługa znajduje się pośród ludu, który wybrałeś – ludu tak ogromnego, że nie można go zliczyć ani opisać ze względu na wielość. 9 Daj więc swojemu słudze serce pełne rozsądku, aby mógł sądzić Twój lud i rozróżniać dobro od zła. Któż bowiem zdołałby sądzić ten Twój liczny lud? 10 Panu spodobało się, że Salomon poprosił o taką rzecz. 11 Rzekł zatem Bóg do Salomona: Ponieważ o to prosiłeś, a nie żądałeś dla siebie ani długiego życia, ani bogactw, ani śmierci swoich wrogów, lecz prosiłeś o mądrość, by sprawować sprawiedliwe sądy, 12 oto spełniam twoje prośby i daję ci serce mądre i rozumne, tak iż przed tobą nie było nikogo tobie podobnego ani po tobie nie powstanie nikt taki. 13 Ponadto daję ci to, o co nie prosiłeś: bogactwo i sławę, aby żaden z królów nie był ci równy po wszystkie dni.