1 Wołaj na całe gardło, nie przestawaj, podnieś głos swój jak trąba i oznajmij mojemu ludowi jego niegodziwość, a domowi Jakuba jego grzechy! 2 Dzień po dniu Mnie szukają i pragną poznać moje drogi, jak naród, który postępuje sprawiedliwie i nie porzucił prawa swego Boga; pytają Mnie o wyroki sprawiedliwości i pragną zbliżyć się do Boga. 3 „Czemu pościliśmy, a Ty nie spojrzałeś? Umartwialiśmy dusze, a Tyś nie uznał?”. Oto w dniu waszego postu zajmujecie się swoimi sprawami i uciskacie wszystkich swoich robotników. 4 Oto pościcie wśród kłótni i sporów, bijąc niegodziwie pięścią. Nie pościcie tak, jak czynicie to dzisiaj, by głos wasz był słyszany w górze. 5 Czyż to jest post, który wybrałem: dzień, w którym człowiek umartwia swoją duszę? Czy zwieszanie głowy jak trzcina i ścielenie pod sobą wora i popiołu – czy to nazwiesz postem i dniem miłym Panu? 6 Czyż nie raczej ten post wybrałem: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i złamać wszelkie jarzmo? 7 Czyż nie polega on na dzieleniu chleba z głodnym, wprowadzeniu do domu biednych i bezdomnych, okryciu nagiego, gdy go ujrzysz, i niesieniu pomocy własnym krewnym? 8 Wtedy twoje światło rozbłyśnie jak zorza poranna, a twe zdrowie szybko zakwitnie; sprawiedliwość twoja pójdzie przed tobą, a chwała Pana będzie twoją strażą tylną. 9 Wtedy zawołasz, a Pan odpowie; będziesz wołał, a On powie: „Oto Ja”. Jeśli usuniesz spośród siebie jarzmo, przestaniesz wyciągać palec i mówić niegodziwie,