19 Był pewien bogacz, który ubierał się w purpurę i bisior, i wystawnie ucztował każdego dnia. 20 Był też żebrak imieniem Łazarz, który leżał u jego bramy, pokryty wrzodami. 21 Pragnął on nasycić się tym, co spadało ze stołu bogacza. I nikt mu nie dawał, a nadto przychodziły psy i lizały jego wrzody. 22 I stało się, że żebrak umarł i został poniesiony przez aniołów na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany w piekle. 23 A podniósłszy oczy, gdy był w mękach, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. 24 Wtedy zawołał i rzekł: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył w wodzie koniec palca swego i ochłodził mój język, bo męczę się w tym płomieniu. 25 Abraham zaś rzekł: Synu, pamiętaj, że otrzymałeś swoje dobra w swoim życiu, a Łazarz przeciwnie – niedolę. Teraz on tutaj doznaje pociechy, a ty męczysz się. 26 A poza tym między nami a wami rozciąga się wielka przepaść, tak że ci, którzy chcieliby stąd przejść do was, nie mogą, ani stamtąd do nas się przedostać. 27 Wtedy rzekł: Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca, mam bowiem pięciu braci, 28 Niech im da świadectwo, aby i oni nie przyszli do tego miejsca męki. 29 Abraham odrzekł: Mają Mojżesza i Proroków. Niechże ich słuchają. 30 On zaś rzekł: Nie, ojcze Abrahamie, lecz gdyby ktoś z umarłych przyszedł do nich, nawrócą się. 31 Wtedy rzekł mu: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą.