44 W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. 45 Żydzi, widząc tłumy, pełni byli zazdrości i zaczęli sprzeciwiać się temu, co mówił Paweł, wygłaszając bluźnierstwa. 46 Wtedy Paweł i Barnaba śmiało odpowiedzieli: Wam to najpierw należało głosić słowo Boże, lecz skoro je odrzucacie i sami uważacie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. 47 Tak bowiem nakazał nam Pan: Ustanowiłem Cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi. 48 Poganie, słysząc to, cieszyli się i wielbili słowo Pana, a wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. 49 Słowo Pańskie szerzyło się w całym kraju. 50 Żydzi jednak podburzyli pobożne, wpływowe kobiety i głównych obywateli miasta, wzniecając prześladowanie przeciw Pawłowi i Barnabie, i wygnali ich ze swych granic. 51 Oni zaś, otrząsnąwszy na nich pył z nóg swoich, udali się do Ikonium. 52 A uczniowie byli pełni radości i Ducha Świętego.