7 Po długiej dyskusji Piotr wstał i rzekł: Bracia, wiecie, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, abym przez moje usta poganie usłyszeli słowo Ewangelii i uwierzyli. 8 Bóg, który zna serca, dał świadectwo, udzielając im Ducha Świętego, tak jak i nam. 9 Nie uczynił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyściwszy przez wiarę ich serca. 10 Dlaczego więc wystawiacie Boga na próbę, wkładając na karki uczniów jarzmo, którego ani nasi ojcowie, ani my nie byliśmy w stanie dźwigać? 11 Wierzymy jednak, że przez łaskę Pana Jezusa Chrystusa dostąpimy zbawienia, tak samo jak i oni. 12 Wtedy cały tłum zamilkł i słuchał Barnaby i Pawła, którzy opowiadali o wielkich znakach i cudach, jakich Bóg dokonał przez nich wśród pogan. 13 Gdy umilkli, Jakub zabrał głos: Bracia, posłuchajcie mnie. 14 Szymon opowiedział, jak Bóg po raz pierwszy wejrzał na pogan, aby wziąć z nich lud dla swojego imienia. 15 Z tym zgadzają się słowa Proroków, jak napisano: 16 Potem wrócę i odbuduję przybytek Dawida, który upadł; odbuduję jego ruiny i wzniosę go na nowo, 17 aby reszta ludzi szukała Pana i wszystkie narody, nad którymi wezwano imienia mojego, mówi Pan, który to czyni. 18 Znane są Panu od wieków wszystkie Jego dzieła. 19 Dlatego sądzę, że nie należy niepokoić tych, którzy spośród pogan nawracają się do Boga, 20 lecz napisać im, aby wstrzymywali się od pokarmów splamionych przez bożki, od nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi. 21 Od najdawniejszych czasów bowiem Mojżesz ma w każdym mieście swoich głosicieli, którzy w synagogach czytają go w każdy szabat.