Czytanie: Dzieje Apostolskie 14, 5-18

5 A gdy poganie i Żydzi wraz ze swymi przywódcami chcieli ich znieważyć i ukamienować, 6 dowiedziawszy się o tym, uciekli do Lystry i Derbe, miast Likaonii, oraz w całą okolicę, gdzie głosili Ewangelię. 7 W Lystrze siedział pewien człowiek o bezwładnych nogach, chromy od urodzenia, który nigdy nie chodził. 8 Słuchał on przemówienia Pawła. Paweł, spojrzawszy na niego i spostrzegłszy, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, 9 zawołał donośnym głosem: Stań prosto na nogach! A on zerwał się i zaczął chodzić. 10 Tłumy, widząc, co Paweł uczynił, wzniosły głos w języku likaońskim: Bogowie, przybrani w postać ludzką, zstąpili do nas! 11 Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, ponieważ on był głównym mówcą. 12 Kapłan Zeusa, którego świątynia znajdowała się przed miastem, przyprowadził przed bramę woły i przyniósł girlandy, pragnąc wraz z tłumem złożyć ofiarę. 13 Gdy apostołowie Barnaba i Paweł to usłyszeli, rozdarli szaty i wbiegli w tłum, wołając: 14 Mężowie, co robicie? My także jesteśmy ludźmi, takimi jak wy, śmiertelnymi, i głosimy wam, abyście od tych marności nawrócili się do Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze i wszystko, co w nich się znajduje. 15 W minionych czasach pozwalał On wszystkim narodom chodzić własnymi drogami. 16 Choć nie pozostawił siebie bez świadectwa, wyświadczając dobro, zsyłając z nieba deszcze i czasy urodzajne, napełniając nasze serca pokarmem i radością. 17 Mówiąc to, zaledwie zdołali powstrzymać tłumy od złożenia im ofiary. 18 Nadeszli tam jednak Żydzi z Antiochii i Ikonium; podburzyli tłumy, ukamienowali Pawła i wywlekli go poza miasto, sądząc, że nie żyje.