Czytanie: Dzieje Apostolskie 16, 22-34

22 Tłum również wystąpił przeciwko nim, a sędziowie, zdarłszy z nich szaty, kazali ich chłostać rózgami. 23 Po wymierzeniu wielu ciosów wtrącili ich do więzienia, nakazując strażnikowi, by pilnował ich bezpiecznie. 24 Otrzymawszy taki rozkaz, strażnik wtrącił ich do wewnętrznego lochu, a ich nogi zakuł w dyby. 25 O północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem wielbili Boga, a więźniowie ich słuchali. 26 Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że fundamenty więzienia zadrżały. Natychmiast wszystkie drzwi się otworzyły i kajdany wszystkich opadły. 27 Strażnik więzienny, przebudziwszy się i widząc otwarte drzwi, wyciągnął miecz i chciał się zabić, mniemając, że więźniowie uciekli. 28 Lecz Paweł zawołał donośnym głosem: Nie czyń sobie żadnej krzywdy, wszyscy jesteśmy tutaj! 29 Wtedy zażądał światła, wbiegł do środka i drżąc, upadł do nóg Pawła i Sylasa. 30 Wyprowadził ich na zewnątrz i zapytał: Panowie, co mam czynić, aby być zbawionym? 31 Odpowiedzieli mu: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony ty i cały twój dom. 32 Głosili słowo Pańskie jemu i wszystkim, którzy byli w jego domu. 33 W tej samej godzinie nocy opatrzył ich rany i natychmiast został ochrzczony on i wszyscy jego domownicy. 34 Wprowadził ich do swego domu, zastawił stół i radował się wraz z całym swoim domem, że uwierzył Bogu.