Czytanie: Dzieje Apostolskie 1, 1-11

1 Pierwszą księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku, 2 aż do dnia, w którym udzieliwszy przez Ducha Świętego poleceń apostołom, których wybrał, został wzięty do nieba. 3 Im to też po swojej męce okazał się żywy, dając liczne dowody przez czterdzieści dni, ukazując się im i mówiąc o królestwie Bożym. 4 A jedząc z nimi, nakazał im, aby nie odchodzili z Jerozolimy, lecz oczekiwali obietnicy Ojca, o której słyszeliście ode Mnie – mówił. 5 Jan wprawdzie chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym. 6 Zebrani więc pytali Go: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? 7 Odpowiedział im: Nie do was należy znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą. 8 Ale otrzymacie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie Moimi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, Samarii i aż po krańce ziemi. 9 Gdy to powiedział, wobec nich został wzięty do góry, a obłok zabrał Go im sprzed oczu. 10 A gdy wpatrywali się w niebo, jak On odchodził, oto dwóch mężów w białych szatach stanęło przy nich. 11 I powiedzieli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i patrzycie w niebo? Ten Jezus, który od was został wzięty do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.