Czytanie: Ewangelia według Łukasza 23, 44-46, 50, 52-56; 24

44 Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. 45 Słońce się zaćmiło, a zasłona przybytku rozdarła się na dwoje. 46 Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha. 50 Wtedy pewien człowiek imieniem Józef, który był radcą, człowiek dobry i sprawiedliwy, 52 Poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. 53 Zdjąwszy je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie wykutym w skale, w którym jeszcze nikt nie był złożony. 54 Był to dzień Przygotowania i zbliżał się szabat. 55 Kobiety, które z Nim przybyły z Galilei, podążały za nim, ujrzały grób i sposób, w jaki złożono Jego ciało. 56 Powróciwszy zaś, przygotowały wonności i olejki; w szabat zaś zachowały spoczynek zgodnie z przykazaniem. 1 W pierwszy dzień tygodnia, bardzo wcześnie rano, przybyły do grobu, przynosząc wonności, które przygotowały. 2 Kamień zaś zastały odsunięty od grobu. 3 Wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa. 4 Gdy z tego powodu były w rozterce, oto dwóch mężczyzn w lśniących szatach stanęło przy nich. 5 Przestraszone, pochyliły głowy ku ziemi, a oni rzekli: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? 6 Nie ma Go tutaj, gdyż zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak mówił wam, będąc jeszcze w Galilei: 7 Mówiąc, że Syn Człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, ukrzyżowany i trzeciego dnia zmartwychwstanie. 8 Wtedy przypomniały sobie Jego słowa. 9 Wracając zaś od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozostałym. 10 Były to Maria Magdalena, Joanna, Maria matka Jakuba i inne kobiety z nimi, które opowiadały o tym apostołom. 11 Słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie uwierzyli im. 12 Piotr jednak powstał i pobiegł do grobu; schyliwszy się, ujrzał tylko leżące płótna i odszedł do siebie, pełniąc podziwu nad tym, co się stało. 13 Tego samego dnia dwaj z nich szli do wioski oddalonej od Jerozolimy o sześćdziesiąt stadiów, zwanej Emaus. 14 Rozmawiali oni ze sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. 15 A gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. 16 Lecz ich oczy były niejako uwięzione, tak że Go nie poznali. 17 Zapytał ich: O czym to tak rozprawiacie idąc, że jesteście smutni? 18 Jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Czy jesteś jedynym przybyszem w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało? 19 Zapytał ich: Co takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu. 20 Oraz jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. 21 A myśmy się spodziewali, że właśnie On odkupi Izraela. A tu już trzeci dzień, jak się to stało. 22 Co więcej, niektóre z naszych kobiet wprawiły nas w zdumienie; były rano u grobu, 23 A nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy twierdzą, iż On żyje. 24 Poszli także niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety mówiły, ale Jego nie widzieli. 25 Wówczas On rzekł do nich: O głupi, jak nieskorzy jesteście w wierze w to wszystko, co powiedzieli prorocy! 26 Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć, aby wejść do swej chwały? 27 I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków, wykładał im to, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. 28 Gdy zbliżyli się do wioski, do której zdążali, On udawał, że idzie dalej. 29 Lecz przymusili Go słowami: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień już się nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. 30 Gdy zasiadł z nimi do stołu, wziął chleb, pobłogosławił, połamał go i dawał im. 31 Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. 32 Mówili zaś jeden do drugiego: Czy serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i wyjaśniał nam Pisma? 33 Powstali więc tej samej godziny i wrócili do Jerozolimy. Tam znaleźli zebranych Jedenastu i innych, którzy byli z nimi, 34 Którzy mówili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. 35 Oni zaś opowiedzieli o tym, co się wydarzyło w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba. 36 A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam! To Ja jestem, nie bójcie się. 37 Zatrwożeni i pełni lęku sądzili, że widzą ducha. 38 Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zatrwożeni i dlaczego w sercach waszych powstają wątpliwości? 39 Spójrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. 40 Po tych słowach pokazał im ręce i nogi. 41 A gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, zapytał ich: Macie tutaj coś do jedzenia? 42 Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby i plaster miodu. 43 Wziął je i zjadł wobec nich, a resztę podał im. 44 Potem rzekł do nich: Takie były moje słowa, które mówiłem wam, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co napisano o Mnie w Prawie Mojżesza, u proroków i w psalmach. 45 Wtedy oświecił ich umysł, aby rozumieli Pisma. 46 I rzekł do nich: Tak jest napisane, że Chrystus miał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać, 47 Oraz że w imię Jego ma być głoszone nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. 48 Wy jesteście świadkami tych rzeczy. 49 A oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca; wy zaś pozostańcie w mieście, aż zostaniecie przyobleczeni mocą z wysoka. 50 Wyprowadził ich potem aż ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. 51 A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. 52 Oni zaś oddali Mu pokłon i wrócili do Jerozolimy z wielką radością. 53 Byli stale w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga. Amen.