Czytanie: Ewangelia według Łukasza 5
1 Pewnego razu, gdy tłumy napierały na Niego, aby słuchać słowa Bożego, On stał nad jeziorem Genezaret, 2 i zobaczył dwie łodzie przy brzegu. Rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. 3 Wszedłszy do jednej z łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, by nieco odbił od brzegu. Usiadłszy, nauczał tłumy z łodzi. 4 Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów. 5 Szymon odpowiedział: Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie złowiliśmy, lecz na Twoje słowo zarzucę sieci. 6 Gdy to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczęły pękać. 7 Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby przyszli im z pomocą. Ci podpłynęli i napełnili obie łodzie, tak że się zanurzały. 8 Widząc to, Szymon Piotr przypadł do kolan Jezusa i rzekł: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny. 9 Wprawiło to w zdumienie jego i wszystkich, którzy z nim byli, z powodu połowu ryb, jakiego dokonali. 10 Podobnie zdumieni byli Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Jezus rzekł do Szymona: Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił. 11 Wciągnęli łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim. 12 Gdy był w jednym z miast, zjawił się człowiek pokryty trądem. Ujrzawszy Jezusa, padł na twarz i prosił Go: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. 13 Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: Chcę, bądź oczyszczony. Natychmiast trąd go opuścił. 14 Przykazawszy mu, aby nikomu nie mówił, rzekł: Idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę za swe oczyszczenie, jak nakazał Mojżesz, na świadectwo dla nich. 15 Wieść o Nim szerzyła się coraz bardziej i wielkie tłumy gromadziły się, aby słuchać i być uzdrowionymi ze swych niemocy. 16 On zaś usuwał się na miejsca puste i modlił się. 17 Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli tam faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przybyli z każdej wsi Galilei, z Judei i Jerozolimy. A moc Pańska była w tym, by ich uzdrawiać. 18 Wtem ludzie przynieśli na łożu człowieka sparaliżowanego i próbowali wprowadzić go i położyć przed Nim. 19 Nie mogąc z powodu tłumu wprowadzić go, weszli na dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. 20 Widząc ich wiarę, rzekł: Człowieku, przebaczone ci są twoje grzechy. 21 Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli rozważać: Któż On jest, że bluźni? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga? 22 Jezus, znając ich myśli, rzekł: Co wy rozważacie w sercach swoich? 23 Cóż jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczone ci są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? 24 Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów, rzekł do sparaliżowanego: Mówię ci: wstań, weź swoje łoże i idź do domu. 25 Ten natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga. 26 Wszystkich zdumienie ogarnęło i wielbili Boga. Przepełnieni bojaźnią mówili: Widzieliśmy dzisiaj rzeczy przedziwne. 27 Potem wyszedł i zobaczył celnika imieniem Lewi, siedzącego w komorze celnej, i rzekł do niego: Pójdź za Mną. 28 On zostawił wszystko, wstał i poszedł za Nim. 29 Lewi wydał dla Niego wielkie przyjęcie w swoim domu. Było tam wielu celników i innych, którzy siedzieli z nimi przy stole. 30 Faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali, mówiąc do Jego uczniów: Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami? 31 Jezus odpowiedział im: Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy źle się mają. 32 Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników. 33 Oni zaś rzekli do Niego: Uczniowie Jana dużo poszczą i modlą się, podobnie uczniowie faryzeuszów, a Twoi jedzą i piją. 34 Jezus odrzekł: Czy możecie zmusić towarzyszy oblubieńca do postu, dopóki oblubieniec jest z nimi? 35 Przyjdą jednak dni, gdy oblubieniec zostanie im zabrany, wtedy w owe dni będą pościć. 36 Opowiedział im też przypowieść: Nikt nie przyszywa łaty z nowego płótna do starego ubrania, gdyż inaczej rozdziera nowe, a łata z nowego nie pasuje do starego. 37 Nikt też nie wlewa młodego wina do starych bukłaków, inaczej młode wino rozsadzi bukłaki, wino się rozleje, a bukłaki przepadną. 38 Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków, a tak jedno i drugie się zachowa. 39 Nikt też, kto pije stare wino, nie pragnie zaraz młodego, bo mówi: Stare jest lepsze.
