Czytanie: Ewangelia według Łukasza 5, 17-26
17 Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli tam faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przybyli z każdej wsi Galilei, z Judei i Jerozolimy. A moc Pańska była w tym, by ich uzdrawiać. 18 Wtem ludzie przynieśli na łożu człowieka sparaliżowanego i próbowali wprowadzić go i położyć przed Nim. 19 Nie mogąc z powodu tłumu wprowadzić go, weszli na dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. 20 Widząc ich wiarę, rzekł: Człowieku, przebaczone ci są twoje grzechy. 21 Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli rozważać: Któż On jest, że bluźni? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga? 22 Jezus, znając ich myśli, rzekł: Co wy rozważacie w sercach swoich? 23 Cóż jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczone ci są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? 24 Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów, rzekł do sparaliżowanego: Mówię ci: wstań, weź swoje łoże i idź do domu. 25 Ten natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga. 26 Wszystkich zdumienie ogarnęło i wielbili Boga. Przepełnieni bojaźnią mówili: Widzieliśmy dzisiaj rzeczy przedziwne.
