Czytanie: Ewangelia według Łukasza 8, 4-15

4 Gdy zebrał się wielki tłum i z każdego miasta ludzie przybywali do Niego, opowiedział w przypowieści: 5 „Siewca wyszedł siać ziarno swoje. Gdy siał, jedno padło na drogę i zostało wydeptane, a ptaki powietrzne zjadły je. 6 Inne padło na skałę, a gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. 7 Jeszcze inne padło między ciernie, a ciernie wyrosły razem z nim i zdusiły je. 8 Inne zaś padło na ziemię żyzną, a gdy wyrosło, wydało plon stokrotny”. Mówiąc to, zawołał: „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!” 9 Uczniowie Jego pytali Go, co oznacza ta przypowieść. 10 On zaś odrzekł: „Wam dane jest poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś podaje się w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli i słuchając, nie rozumieli”. 11 „Przypowieść tę tak należy rozumieć: Ziarnem jest słowo Boże. 12 Tymi na drodze są ci, którzy słuchają; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni. 13 Tymi na skale są ci, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia; wierzą na chwilę, a w czasie próby odstępują. 14 To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają, lecz z biegiem czasu zostają zduszeni przez troski, bogactwa i przyjemności życia i nie wydają owocu. 15 Ziarno zaś w żyznej ziemi oznacza tych, którzy w sercu szlachetnym i dobrym, wysłuchawszy słowa, zachowują je i wydają owoc dzięki wytrwałości”.