Czytanie: Księga Mądrości 16, 1-19; 18, 14-25

1 Dlatego też, za sprawą tych rzeczy i podobnych im, zostali słusznie ukarani i wyniszczeni przez mnóstwo bestii. 2 W miejsce tej kary, dobrze czyniąc swemu ludowi, dałeś mu pożądany pokarm – mięso o nowym smaku, przygotowując dla nich przepiórki. 3 Aby oni, pragnąc pokarmu, dzięki rzeczom ukazanym i zesłanym pośród nich, poczuli wstręt nawet do tego, co niezbędne dla zaspokojenia głodu. Ci zaś, po krótkim niedostatku, zakosztowali nowego jadła. 4 Koniecznym bowiem było, aby nieuchronna zguba spadła na tych, którzy sprawowali tyranię, tamtym zaś ukazano, jak ich wrogowie zostali zniszczeni. 5 Gdy bowiem na owych spadł srogi gniew zwierząt, zginęli od ukąszeń krętych węży. 6 Lecz Twój gniew nie trwał wiecznie, lecz dręczył ich przez krótki czas dla poprawy, dając im znak zbawienia, by przypomnieć przykazania Twego Prawa. 7 Kto bowiem się ku niemu zwracał, nie uzdrowiony zostawał przez to, co widział, lecz przez Ciebie, Zbawcę wszystkich. 8 W tym właśnie ukazałeś naszym wrogom, że Ty jesteś Tym, który wybawia od wszelkiego zła. 9 Albowiem ukąszenia szarańczy i much pozbawiły ich życia i nie znaleziono na to lekarstwa, gdyż zasłużyli na zagładę przez takie właśnie plagi. 10 Lecz zęby jadowitych węży nie zwyciężyły Twoich dzieci, gdyż Twoje miłosierdzie przyszło i uzdrowiło je. 11 Były bowiem doświadczane dla przypomnienia Twoich słów i szybko uzdrowione, aby, popadając w głęboką niepamięć, nie stały się niezdolne do korzystania z Twojej pomocy. 12 Nie zioło bowiem ani maść łagodząca je uleczyła, lecz Twoje słowo, o Panie, które uzdrawia wszystko. 13 Ty bowiem, o Panie, masz władzę nad życiem i śmiercią, Ty wiedziesz do bram śmierci i wyprowadzasz z powrotem. 14 Człowiek wprawdzie zabija w złości, a gdy duch ujdzie, nie powróci, ani nie odwoła duszy, która została przyjęta. 15 Lecz Twojej ręce nie sposób uciec. 16 Albowiem bezbożni, którzy wzbraniali się Ciebie poznać, zostali chłostani mocą Twego ramienia, ścigani przez niezwykłe wody, grad, deszcz i trawieni ogniem. 17 A co było cudowne – w wodzie, która wszystko gasi, ogień zyskał większą moc, świat bowiem walczy za sprawiedliwych. 18 Niekiedy ogień był łagodzony, by zwierzęta posłane na bezbożnych nie spłonęły, lecz by widzieli i zrozumieli, że są ścigani przez sąd Boży. 19 A innym razem ogień, ponad swą naturę, płonął pośród wód, by zniszczyć plony niegodziwej ziemi. 14 Gdy wszystko trwało w cichym milczeniu, a noc osiągnęła środek swego biegu, 15 Twoje wszechmocne Słowo skoczyło z niebios, z królewskiego tronu, jako srogi wojownik w sam środek krainy zagłady, 16 Niosąc ostry miecz Twego nieodwołalnego rozkazu; stanął i wypełnił wszystko śmiercią, a stając na ziemi, sięgał aż do nieba. 17 Wtedy nagle trwożyły ich wizje złych snów i przyszły lęki, których się nie spodziewali. 18 Jeden rzucony tu, drugi tam, na wpół martwy, ukazywał przyczynę swej śmierci. 19 Wizje bowiem, które ich trwożyły, zapowiadały te rzeczy, by nie zginęli, nie wiedząc, dlaczego cierpią te zła. 20 Ale i sprawiedliwi doświadczyli ataku śmierci, i nastąpiło zamieszanie wśród mnóstwa na pustyni, lecz Twój gniew nie trwał długo. 21 Nienaganny człowiek pospieszył, by wstawić się za ludem, wyciągając tarczę swej posługi – modlitwę, i przez kadzidło składając błaganie, oparł się gniewowi i położył kres nieszczęściu, ukazując, że jest Twoim sługą. 22 Zwyciężył zamieszanie nie siłą ciała ani orężem, lecz słowem ujarzmił tego, który ich karał, powołując się na przysięgę i przymierze zawarte z ojcami. 23 Gdy bowiem padali już martwi stosami jeden na drugiego, stanął pomiędzy nimi, wstrzymał atak i odciął drogę do żywych. 24 W szacie kapłańskiej, którą nosił, był cały świat; w czterech rzędach kamieni wyryta była chwała ojców, a na diademie jego głowy wypisany był Twój majestat. 25 Przed nimi niszczyciel ustąpił i uląkł się ich, gdyż sam dowód gniewu był wystarczający.