Czytanie: Ewangelia według Marka 2, 1-12

1 Gdy po kilku dniach powrócił do Kafarnaum, 2 posłyszano, że jest w domu. Zebrało się tam tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. 3 Przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. 4 Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus przebywał, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. 5 Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy”. 6 Siedzieli tam niektórzy z uczonych w Piśmie i rozważali w swoich sercach: 7 „Czemu On tak mówi? Bluźni! Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?” 8 Jezus, poznawszy zaraz w duchu, że tak rozważają w swoich sercach, rzekł do nich: Dlaczego takie myśli żywicie w swoich sercach? 9 Cóż bowiem jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? 10 Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – mówi do paralityka: 11 Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu. 12 Wstał natychmiast, wziął łoże i wyszedł na oczach wszystkich, tak że wszyscy się zdumieli i wielbili Boga, mówiąc: Nigdy jeszcze czegoś podobnego nie widzieliśmy.