Czytanie: Ewangelia według Marka 5, 21-43

21 Gdy Jezus przepłynął z powrotem łodzią na drugi brzeg, zebrał się przy Nim wielki tłum, a On przebywał nad brzegiem morza. 22 Wtedy nadszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, padł Mu do nóg. 23 Prosił Go usilnie: Moja córka dogorywa; przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła. 24 Jezus poszedł z nim, a wielki tłum szedł za Nim i napierał na Niego. 25 Była tam pewna kobieta, która od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi, 26 Wiele wycierpiała od licznych lekarzy, wydała cały swój majątek, lecz nie doznała żadnej ulgi, a jej stan się pogarszał. 27 Gdy usłyszała o Jezusie, podeszła w tłumie z tyłu i dotknęła Jego płaszcza. 28 Mówiła bowiem: Jeśli dotknę choćby Jego szat, będę uzdrowiona. 29 Natychmiast ustał krwotok i poczuła w ciele, że została uzdrowiona z dolegliwości. 30 W tej samej chwili Jezus poznał w sobie, że wyszła z Niego moc. Obrócił się w tłumie i zapytał: Kto dotknął moich szat? 31 Uczniowie odpowiedzieli: Widzisz, że tłum napiera na Ciebie, a pytasz: Kto Mnie dotknął? 32 Lecz On rozglądał się, by zobaczyć tę, która to uczyniła. 33 Kobieta, pełna strachu i drżenia, wiedząc, co się z nią stało, podeszła, padła przed Nim i wyznała całą prawdę. 34 On zaś rzekł do niej: Córko, twoja wiara cię uzdrowiła. Idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości. 35 Gdy jeszcze mówił, przyszli ludzie z domu przełożonego synagogi i powiedzieli: Twoja córka umarła, po co jeszcze trudzisz Nauczyciela? 36 Lecz Jezus usłyszawszy te słowa, rzekł do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz. 37 Nie pozwolił nikomu iść za sobą, prócz Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba. 38 Przyszli do domu przełożonego synagogi; tam zobaczył zamieszanie, płaczących i głośno lamentujących ludzi. 39 Wszedłszy, powiedział do nich: Czemu robicie zamieszanie i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi. 40 Wyśmiali Go. Lecz On usunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz swoich uczniów i wszedł tam, gdzie leżało dziecko. 41 Wziął dziewczynkę za rękę i powiedział do niej: Talita kum, co znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań. 42 Dziewczynka natychmiast wstała i zaczęła chodzić; miała bowiem dwanaście lat. Zdumieli się ogromnie. 43 On jednak surowo im przykazał, by nikt się o tym nie dowiedział, i polecił dać jej coś do jedzenia.