Czytanie: Ewangelia według Mateusza 13, 24-43

24 Przedstawił im inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który zasiał dobre ziarno na swym polu. 25 Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. 26 Gdy zboże wzrosło i wydało owoc, wtedy pojawił się i chwast. 27 Słudzy gospodarza przyszli i rzekli: Panie, czy nie posiałeś dobrego ziarna na swoim polu? Skąd więc wziął się chwast? 28 On zaś odrzekł im: „Nieprzyjaciel to sprawił”. Słudzy pytają Go: „Czy chcesz, abyśmy poszli i zebrali go?”. 29 On zaś odpowiedział: „Nie, żebyście przypadkiem podczas zbierania chwastu nie wykorzenili wraz z nim i pszenicy”. 30 Pozwólcie obu rosnąć aż do żniw, a w czasie żniw powiem żniwiarzom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopy na spalenie, pszenicę zaś zwieźcie do mojego spichlerza”. 31 Przedstawił im inną przypowieść, mówiąc: „Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które człowiek wziął i zasiał na swoim polu”. 32 Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od wszystkich jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki powietrzne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach”. 33 Opowiedział im inną przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który kobieta wzięła i ukryła w trzech miarach mąki, aż wszystko się zakwasiło”. 34 Wszystko to mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nie mówił do nich nic. 35 Aby wypełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka: Otworzę usta moje w przypowieściach, wygłoszę rzeczy ukryte od założenia świata. 36 Wtedy po odprawieniu tłumów wszedł do domu, a uczniowie Jego przystąpili do Niego, mówiąc: „Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście na polu”. 37 On zaś odpowiedział im: „Tym, który sieje dobre ziarno, jest Syn Człowieczy”. 38 Pole to świat. Dobre ziarno to synowie Królestwa, a chwast to synowie Złego. 39 Nieprzyjacielem, który je posiał, jest diabeł. Żniwa to koniec świata, a żniwiarze to aniołowie. 40 Tak więc, jak zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. 41 Syn Człowieczy pośle aniołów swoich, a oni zbiorą z Jego Królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości. 42 I wrzucą ich w piec ognisty; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 43 Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha”.