Czytanie: Księga Rodzaju 6, 1 – 15, 21
1 A gdy ludzie zaczęli się rozmnażać na ziemi i rodziły im się córki, 2 synowie Boży, widząc, że córki ludzkie są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, które wybrali. 3 Wtedy Pan rzekł: Mój duch nie będzie się wiecznie zmagał z człowiekiem, gdyż jest on tylko ciałem; jego dni będą trwały sto dwadzieścia lat. 4 W owych czasach, a także później, żyli na ziemi giganci, gdyż synowie Boży obcowali z córkami ludzkimi, a one rodziły im dzieci. Byli to owi mocarze, ludzie znani w dawnych czasach. 5 Bóg widząc, że niegodziwość ludzi na ziemi jest wielka i że wszystkie myśli ich serca są ustawicznie zwrócone ku złemu, 6 żałował, że uczynił człowieka na ziemi. Dotknięty smutkiem w głębi serca, 7 rzekł: Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni ziemi, od ludzi aż po zwierzęta, płazy i ptactwo powietrzne, gdyż żałuję, że je stworzyłem. 8 Lecz Noe znalazł łaskę w oczach Pana. 9 Oto pokolenia Noego: Noe był człowiekiem sprawiedliwym i nienagannym pośród współczesnych sobie pokoleń; chodził z Bogiem. 10 Zrodził trzech synów: Sema, Chama i Jafeta. 11 Ziemia zaś była skażona przed obliczem Boga i napełniona nieprawością. 12 Bóg widząc, że ziemia jest skażona (bo wszelkie ciało skaziło swoją drogę na ziemi), 13 rzekł do Noego: Położyłem kres wszelkiemu ciału, gdyż ziemia jest pełna nieprawości przez nich; oto zgładzę ich razem z ziemią. 14 Zbuduj sobie arkę z drewna żywicznego; zrób w niej przegrody i uszczelnij ją smołą wewnątrz i zewnątrz. 15 A uczynisz ją tak: długość arki będzie wynosić trzysta łokci, szerokość pięćdziesiąt łokci, a wysokość trzydzieści łokci. 16 Zrób w arce okno, wykańczając je na łokieć od góry; drzwi arki umieść z boku; zrób w niej dolne, średnie i górne pokłady. 17 Oto sprowadzę wody potopu na ziemię, aby zgładzić pod niebem wszelkie ciało, w którym jest tchnienie życia. Wszystko, co jest na ziemi, wyginie. 18 Lecz zawrę przymierze z tobą; wejdziesz do arki ty, twoi synowie, twoja żona i żony twoich synów wraz z tobą. 19 Ze wszystkich istot żywych każdego ciała wprowadzisz do arki po parze, aby pozostały przy życiu wraz z tobą; samca i samicę. 20 Z ptactwa według ich rodzaju, z bydła według rodzaju i z wszelkiego płazu na ziemi według jego rodzaju – po parze z każdego gatunku wejdzie z tobą, aby przeżyć. 21 Zabierz też ze sobą wszelki pokarm, który nadaje się do jedzenia, i zgromadź go u siebie; będzie on pożywieniem dla ciebie i dla nich. 1 Po tych wydarzeniach Pan skierował do Abrama słowo w widzeniu: „Nie bój się, Abramie! Ja jestem twoją tarczą i nagrodą twą wielką”. 2 Abram rzekł: „Panie Boże, cóż mi dasz? Skoro odchodzę bezdzietny, a zarządcą mego domu zostanie Eliezer z Damaszku”. 3 Dodał też Abram: „Skoro nie dałeś mi potomstwa, oto sługa urodzony w moim domu będzie moim spadkobiercą”. 4 Wówczas Pan skierował do niego słowo: „Nie on będzie twoim spadkobiercą, lecz ten, który wyjdzie z twojego łona, będzie twoim dziedzicem”. 5 Wyprowadził go przed dom i rzekł: „Spójrz w niebo i policz gwiazdy, jeśli potrafisz”. I dodał: „Tak liczne będzie twoje potomstwo”. 6 Abram uwierzył Panu, a On poczytał mu to za sprawiedliwość. 7 Powiedział też do niego: „Ja jestem Pan, który wyprowadziłem cię z Ur chaldejskiego, aby ci dać tę ziemię na własność”. 8 On zapytał: „Panie Boże, po czym poznam, że będę ją posiadał?”. 9 Pan odpowiedział: „Weź dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę, trzyletniego barana, synogarlicę i gołębia”. 10 Abram wziął te zwierzęta, rozciął je na pół i ułożył połowy naprzeciw siebie, lecz ptaków nie rozciął. 11 Ptactwo drapieżne zlatywało na ścierwa, lecz Abram je odpędzał. 12 Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, głęboki sen ogarnął Abrama i wielki, mroczny lęk go przeraził. 13 Wtedy rzekł Pan do niego: „Wiedz dobrze, że twoje potomstwo będzie przybyszem w obcej ziemi; będą tam niewolnikami i będą ich uciskać przez czterysta lat”. 14 „Lecz Ja osądzę naród, któremu będą służyć, a potem wyjdą z wielkim dobytkiem”. 15 „Ty zaś odejdziesz do swoich przodków w pokoju i zostaniesz pogrzebany w późnej starości”. 16 „Dopiero w czwartym pokoleniu wrócą tutaj, bo wina Amorytów nie doszła jeszcze do pełni”. 17 Gdy słońce zaszło i zapadł mrok, ukazał się dymiący piec i ognista pochodnia, która przesunęła się między tymi połowami. 18 W owym dniu Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: „Potomstwu twemu daję tę ziemię, od Rzeki Egipskiej aż do Wielkiej Rzeki, Eufratu”. 19 „Keneitów, Kenizytów, Kadmonitów,” 20 „Hetytów, Peryzzytów, Refaitów,” 21 „Amorytów, Kananejczyków, Girgaszytów i Jebuzytów”.
