Okres Zwykły — Dzień PowszedniRok 2025/2026 — Cykl A/II
Pierwsze czytanie
1 J 4, 11-18
Najmilsi: Jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy się wzajemnie miłować. Boga nikt nigdy nie widział. Jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a miłość Jego jest w nas doskonała. Po tym poznajemy, że w Nim mieszkamy, a On w nas, że dał nam ze swego Ducha. A my widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata. Kto wyzna, że Jezus jest Synem Bożym, Bóg w nim mieszka, a on w Bogu. Myśmy poznali i uwierzyli miłości, którą Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością; a kto trwa w miłości, w Bogu trwa, a Bóg w nim. W tym miłość w nas jest doskonała, abyśmy mieli ufność w dzień sądu, że jaki On jest, tacy i my jesteśmy na tym świecie. W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk, ponieważ lęk kojarzy się z karą; ten zaś, kto się lęka, nie jest doskonały w miłości.
Refren: Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi.
Boże, przekaż Twój sąd królowi,
A Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Będzie sądził Twój lud w sprawiedliwości,
A ubogich Twoich w prawości.
Królowie Tarszisz i wysp złożą daniny,
Królowie Arabii i Saby przyniosą dary.
I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie,
Wszystkie narody będą mu służyć.
Bo wyzwoli ubogiego, który wołał,
I nędzarza, który nie miał pomocnika.
Zlituje się nad biednym i ubogim,
I dusze biednych zbawi.
Boże, przekaż Twój sąd królowi,
A Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Będzie sądził Twój lud w sprawiedliwości,
A ubogich Twoich w prawości.
Królowie Tarszisz i wysp złożą daniny,
Królowie Arabii i Saby przyniosą dary.
I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie,
Wszystkie narody będą mu służyć.
Bo wyzwoli ubogiego, który wołał,
I nędzarza, który nie miał pomocnika.
Zlituje się nad biednym i ubogim,
I dusze biednych zbawi.
Ewangelia
Mk 6, 45-52
Zaraz też przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i popłynęli przed Nim na drugi brzeg do Betsaidy, zanim On odprawi tłum. A gdy ich pożegnał, odszedł na górę, aby się modlić. Kiedy nastał wieczór, łódź była na środku morza, a On sam na lądzie. I widząc ich trudzących się przy wiosłowaniu, bo wiatr był im przeciwny, około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po morzu, i chciał ich wyminąć. Oni zaś, widząc Go kroczącego po morzu, myśleli, że to zjawa, i krzyknęli. Wszyscy Go bowiem widzieli i zatrwożyli się. Ale On zaraz przemówił do nich i rzekł im: „Miejcie ufność, Ja jestem, nie bójcie się”. I wszedł do nich do łodzi, a wiatr ustał. I byli w sobie do głębi zdumieni i podziwiali. Nie zrozumieli bowiem cudu z chlebami, gdyż ich serce było zaślepione.