Okres Zwykły — Dzień PowszedniRok 2025/2026 — Cykl A/II
Pierwsze czytanie
1 Sm 1, 9-20
Po jedzeniu i piciu w Szilo Anna wstała. A kapłan Heli siedział na krześle przy drzwiach świątyni Pańskiej. Ona zaś, mając gorycz w duszy, modliła się do Pana, płacząc rzewnie. I złożyła ślub, mówiąc: „Panie Zastępów, jeśli rzeczywiście wejrzysz na utrapienie służebnicy twojej i wspomnisz na mnie, a nie zapomnisz o służebnicy twojej, i dasz służebnicy twojej potomka płci męskiej, to oddam go Panu na wszystkie dni jego życia, a brzytwa nie dotknie jego głowy”. A gdy ona długo modliła się przed Panem, Heli obserwował jej usta. Anna bowiem mówiła w sercu swoim; tylko jej wargi się poruszały, a głosu nie było słychać. Heli więc sądził, że jest pijana. I rzekł do niej Heli: „Jak długo będziesz pijana? Wytrzeźwiej z wina swego”. Anna odpowiadając, rzekła: „Nie, panie mój; jestem kobietą nieszczęśliwą na duchu; nie piłam wina ani sycery, ale wylałam duszę moją przed Panem. Nie uważaj służebnicy twojej za córkę Beliala; bo z nadmiaru bólu i smutku mówiłam aż dotąd”. Wtedy Heli odpowiedział i rzekł: „Idź w pokoju, a Bóg Izraela niech ci da to, o co Go prosiłaś”. A ona rzekła: „Oby służebnica twoja znalazła łaskę w oczach twoich”. I poszła kobieta swoją drogą, i jadła, a jej oblicze nie było już smutne. I wstali rano, i oddali pokłon przed Panem, i wrócili, i przyszli do domu swego w Ramie. I Elkana poznał Annę, żonę swoją, a Pan wspomniał na nią. I stało się po pewnym czasie, że Anna poczęła i urodziła syna, i nazwała go imieniem Samuel, bo prosiła o niego Pana.
Refren: Całym swym sercem raduję się w Panu.
Rozradowało się serce moje w Panu, *
wywyższony jest róg mój w moim Bogu.
Rozwarły się usta moje na wrogów moich, *
gdyż radowałam się w Twoim zbawieniu.
Łuk mocarzy został złamany, *
a słabi przepasali się mocą.
Syci za chleb się najęli, *
a głodni się nasycili.
Pan uśmierca i ożywia, *
strąca do otchłani i wyprowadza.
Pan czyni ubogim i bogatym, *
poniża i wywyższa.
Podnosi nędzarza z prochu, *
a z błota dźwiga ubogiego,
Aby go posadzić z książętami *
i dać mu tron chwały.
Rozradowało się serce moje w Panu, *
wywyższony jest róg mój w moim Bogu.
Rozwarły się usta moje na wrogów moich, *
gdyż radowałam się w Twoim zbawieniu.
Łuk mocarzy został złamany, *
a słabi przepasali się mocą.
Syci za chleb się najęli, *
a głodni się nasycili.
Pan uśmierca i ożywia, *
strąca do otchłani i wyprowadza.
Pan czyni ubogim i bogatym, *
poniża i wywyższa.
Podnosi nędzarza z prochu, *
a z błota dźwiga ubogiego,
Aby go posadzić z książętami *
i dać mu tron chwały.
Weszli do Kafarnaum. I zaraz w szabat wszedł do synagogi i nauczał. I zdumiewali się Jego nauką; uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. A był w ich synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego, i zawołał, mówiąc: „Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Czy przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kim jesteś: Świętym Bożym”. Jezus rzekł mu surowo: „Zamilknij i wyjdź z niego!” I duch nieczysty wstrząsnął nim, i krzyknął wielkim głosem, i wyszedł z niego. I wszyscy się zdumieli, tak że pytali jeden drugiego, mówiąc: „Co to jest? Nowa nauka z mocą! Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne”. A wieść o Nim rozeszła się natychmiast wszędzie po całej krainie galilejskiej.