1 Pan posłał Natana do Dawida. Ten przybył i rzekł: „W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden bogaty, a drugi biedny. 2 Bogaty miał bardzo wiele owiec i bydła. 3 Biedny nie miał nic, prócz jednej małej owieczki, którą nabył i odchował; rosła ona u niego razem z dziećmi, jadła jego chleb, piła z jego kubka i spała w jego objęciach – była dla niego jak córka. 4 Gdy do bogacza przyszedł gość, żal mu było zabrać własne owce lub bydło, by przygotować posiłek dla przybysza. Zabrał więc owieczkę biednego i przygotował ją dla człowieka, który go odwiedził”. 5 Gniew Dawida zapłonął wielkim płomieniem przeciw temu człowiekowi i rzekł do Natana: „Na życie Pana, człowiek, który to uczynił, zasługuje na śmierć! 6 Za owieczkę odda czworo, bo dopuścił się tego czynu i nie miał litości”. 7 Wtedy Natan rzekł do Dawida: „Ty jesteś tym człowiekiem! Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem i wybawiłem cię z ręki Saula. 10 Dlatego miecz nigdy nie odstąpi od twojego domu, ponieważ wzgardziłeś Mną i wziąłeś żonę Uriasza Hetyty za swoją”. 11 Tak mówi Pan: „Oto wzbudzę przeciw tobie nieszczęście z twojego domu; zabiorę twoje żony na twoich oczach i dam je twojemu bliźniemu, który będzie z nimi obcował w blasku tego słońca. 12 Ty uczyniłeś to w ukryciu, Ja jednak uczynię to na oczach całego Izraela i w pełnym słońcu”. 13 Dawid rzekł do Natana: „Zgrzeszyłem przeciw Panu”. Natan odrzekł: „Pan odpuścił ci twój grzech, nie umrzesz”. 14 Jednakże, ponieważ tym czynem dałeś powód wrogom Pana do bluźnierstwa, dziecko, które ci się urodzi, na pewno umrze”. 15 Natan udał się do swojego domu, a Pan dotknął dziecko, które urodziła Dawidowi żona Uriasza, i zachorowało bardzo ciężko. 16 Dawid błagał Boga za dzieckiem, pościł i wszedłszy do środka, leżał na ziemi. 17 Starsi jego domu przyszli do niego, by podnieść go z ziemi, lecz nie chciał wstać i nie jadł z nimi chleba.