2 Król rzekł do Joaba, dowódcy wojska: Przejdź przez wszystkie plemiona Izraela, od Dan do Beer-Szeby, i przeprowadź spis ludu, abym znał ich liczbę. 9 Joab przedstawił królowi liczbę spisanego ludu: w Izraelu było osiemset tysięcy walecznych mężów dobywających miecza, a w Judzie pięćset tysięcy walczących. 10 Lecz serce Dawida zadrżało po spisaniu ludu. Dawid rzekł do Pana: Bardzo zgrzeszyłem tym, co uczyniłem. Proszę Cię, Panie, odpuść winę swojemu słudze, bo postąpiłem bardzo głupio. 11 Gdy Dawid wstał rano, słowo Pana doszło do proroka Gada, widzącego Dawida: 12 Idź i powiedz Dawidowi: Tak mówi Pan: Przedkładam ci trzy rzeczy; wybierz jedną z nich, a uczynię ci ją. 13 Gdy Gad przyszedł do Dawida, oznajmił mu: Czy ma przyjść na ciebie siedem lat głodu w twoim kraju? Czy masz trzy miesiące uciekać przed nieprzyjaciółmi? Czy może przez trzy dni ma trwać zaraza w twoim kraju? Zastanów się teraz i zobacz, jaką odpowiedź mam zanieść Temu, który mnie posłał. 14 Dawid rzekł do Gada: Jestem w wielkiej rozterce, lecz lepiej będzie, gdy wpadnę w ręce Pana, gdyż Jego miłosierdzie jest wielkie, niż gdybym miał wpaść w ręce ludzi. 15 Pan zesłał zarazę na Izraela od poranka aż do wyznaczonego czasu, a z ludu, od Dan aż po Beer-Szebę, zmarło siedemdziesiąt tysięcy mężów. 16 Gdy anioł Pana wyciągnął rękę nad Jerozolimą, by ją zniszczyć, Pan użalił się nad tą plagą i rzekł do anioła, który siał śmierć wśród ludu: Wystarczy, powstrzymaj teraz swoją rękę. Anioł Pana znajdował się wówczas przy klepisku Arauny Jebuzyty. 17 Widząc anioła uderzającego lud, Dawid rzekł do Pana: To ja zgrzeszyłem, ja zawiniłem, lecz te owce – cóż one uczyniły? Błagam Cię, niech Twoja ręka obróci się przeciwko mnie i domowi mojego ojca.