1 Ręka Pana spoczęła na mnie, wyprowadziła mnie w duchu Pana i postawiła pośrodku doliny, która była pełna kości. 2 Poprowadził mnie dokoła nich, a było ich bardzo wiele na powierzchni doliny i były one zupełnie wyschnięte. 3 Zapytał mnie: Synu człowieczy, czy te kości mogą ożyć? Odpowiedziałem: Panie Boże, Ty wiesz. 4 Wtedy rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz im: Suche kości, słuchajcie słowa Pana! 5 Tak mówi Pan Bóg do tych kości: Oto Ja wpuszczę w was ducha i ożyjecie. 6 Oblekę was w ścięgna, sprawię, że urośnie na was ciało, pokryję was skórą, dam wam ducha, abyście ożyli; wtedy poznacie, że Ja jestem Pan. 7 Prorokowałem więc, jak mi nakazano; gdy prorokowałem, powstał szum i wielki ruch, a kości zaczęły się zbliżać, kość do kości. 8 Spojrzałem, a oto pojawiły się na nich ścięgna i mięśnie, a skóra pokryła je z wierzchu; lecz ducha w nich nie było. 9 Wtedy rzekł do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, synu człowieczy, i powiedz do ducha: Tak mówi Pan Bóg: Przyjdź, duchu, z czterech stron świata i powiej na tych zabitych, aby ożyli. 10 Prorokowałem, jak mi nakazał; wtedy duch wstąpił w nich i ożyli; stanęli na swoich nogach, jako ogromne wojsko. 11 Wtedy rzekł do mnie: Synu człowieczy, te kości to cały dom Izraela. Oto mówią: Wyschły nasze kości, zginęła nasza nadzieja, zostaliśmy zgładzeni. 12 Dlatego prorokuj i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto otworzę wasze groby, wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój, i sprowadzę was do ziemi Izraela. 13 Poznacie, że Ja jestem Pan, gdy otworzę wasze groby i wyprowadzę was z nich, ludu mój. 14 Włożę w was mojego ducha i ożyjecie; osadzę was w waszym kraju i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i uczyniłem – mówi Pan Bóg.

1 Albowiem oto w owych dniach i w owym czasie, gdy odmienię los Judy i Jerozolimy, 2 zgromadzę wszystkie narody i sprowadzę je do Doliny Jozafata; tam przeprowadzę z nimi sąd z powodu mojego ludu i mojego dziedzictwa, Izraela, który rozproszyli między narody i podzielili moją ziemię. 3 Rzucali losy o mój lud: chłopców zamieniali na nierządnice, a dziewczęta sprzedawali za wino, by mieć co pić. 4 A wy, Tyrze i Sydonie oraz wszystkie krainy Filistynów, co macie do Mnie? Czy chcecie odpłacić Mi jakąś zniewagą? Jeśli chcecie, szybko i niebawem odpłacę wam za wasze czyny. 5 Zabraliście srebro i złoto moje, moje najcenniejsze skarby zanieśliście do swoich świątyń.

22 Wiemy bowiem, że całe stworzenie dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. 23 A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy mamy pierwociny Ducha, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując przybrania za synów, odkupienia ciała naszego. 24 Nadzieją bowiem jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której spełnienie już widać, nie jest nadzieją. Bo czyż może ktoś mieć nadzieję na to, co widzi? 25 Jeśli jednak pokładamy nadzieję w tym, czego nie widzimy, z cierpliwością tego oczekujemy. 26 Podobnie i Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie wiemy, o co się modlić, jak należy, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. 27 Ten zaś, który bada serca, wie, czego pragnie Duch, bo przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.