Czytanie: 2 Księga Samuela 18, 9-10, 14, 24-25, 30-33; 19, 1-3

9 Absalon przypadkiem natknął się na sługi Dawida. Jadąc na mule, wjechał pod gęste gałęzie wielkiego dębu; głowa jego zaplątała się w dębie, a on sam zawisł między niebem a ziemią, podczas gdy muł pod nim pobiegł dalej. 10 Ktoś to zauważył i doniósł Joabowi: „Widziałem Absalona wiszącego na dębie”. 14 Joab odparł: „Nie będę tracił czasu na rozmowy z tobą”. Wziął trzy oszczepy w rękę i wbił je w serce Absalona, gdy ten jeszcze żył, wisząc na dębie. 24 Dawid siedział między dwiema bramami. Strażnik, który był na dachu bramy przy murze, podniósł oczy i zobaczył męża biegnącego samotnie. 25 Strażnik zawołał i zawiadomił króla. Król rzekł: „Jeśli jest sam, to znaczy, że niesie dobrą wieść”. Gdy biegł coraz bliżej, 30 Król rzekł do niego: „Przejdź i stań tutaj”. 31 Gdy przeszedł i stanął, zjawił się Kuszaj, który podszedł i rzekł: „Przynoszę dobrą nowinę, mój panie i królu, albowiem Pan sprawiedliwie osądził cię dzisiaj, uwalniając cię od wszystkich, którzy powstali przeciw tobie”. 32 Król zapytał Kuszaja: „Czy młodzieniec Absalom jest bezpieczny?”. Kuszaj odpowiedział: „Niech los wrogów mojego pana i króla oraz wszystkich, którzy powstają przeciw tobie z myślą o złym, będzie taki, jak los tego młodzieńca”. 33 Wówczas król, głęboko poruszony, wszedł do górnej komnaty nad bramą i zapłakał. Idąc, mówił te słowa: „Synu mój, Absalomie, Absalomie, synu mój! Obym to ja umarł za ciebie, Absalomie, mój synu, mój synu Absalomie!”. 1 Doniesiono Joabowi, że król płacze i lamentuje po swoim synu. 2 Zwycięstwo tego dnia zamieniło się w żałobę dla całego ludu, gdyż ludzie usłyszeli, że król pogrążony jest w smutku po utracie syna. 3 Tego dnia lud wkraczał do miasta po kryjomu, jak wojsko, które poniosło klęskę i uciekło z pola walki.