Czytanie: Dzieje Apostolskie 2, 14, 22-33

14 Piotr stanął wtedy z Jedenastoma, podniósł głos i przemówił: Mężowie judejscy i wy wszyscy, którzy mieszkacie w Jerozolimie, niech to będzie wam wiadome i przyjmijcie do uszu słowa moje. 22 Mężowie izraelscy, słuchajcie tych słów: Jezusa Nazarejczyka, Męża przez Boga między wami potwierdzonego cudami, znakami i dziwami, których Bóg przez Niego w pośrodku was dokonał, co i wy sami wiecie: 23 Tego, wydanego zgodnie z powziętym postanowieniem i przewidzeniem Bożym, wy przez ręce bezbożnych przybiliście do krzyża i zabiliście. 24 Lecz Bóg wskrzesił Go, rozwiązawszy męki otchłani, gdyż niemożliwe było, by pozostawał w jej władaniu. 25 Albowiem Dawid mówi o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczyma, gdyż jest po mojej prawicy, abym się nie zachwiał. 26 Dlatego ucieszyło się serce moje i rozradował się język mój, także i ciało moje spocznie w nadziei. 27 Bo nie zostawisz duszy mojej w otchłani ani nie dopuścisz, by Twój Święty doznał skażenia. 28 Pozwoliłeś mi poznać drogi życia, napełnisz mnie radością przed obliczem Twoim. 29 Bracia, pozwólcie, że otwarcie powiem wam o patriarsze Dawidzie: zmarł on i został pogrzebany, a jego grób znajduje się u nas aż do dzisiejszego dnia. 30 Jako prorok wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż z potomstwa jego lędźwi posadzi kogoś na jego tronie. 31 Przewidując to, mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że ani nie został pozostawiony w otchłani, ani ciało Jego nie uległo skażeniu. 32 Tego właśnie Jezusa Bóg wskrzesił, czego my wszyscy jesteśmy świadkami. 33 Wyniesiony więc prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, zesłał to, co wy teraz widzicie i słyszycie.