Czytanie: Dzieje Apostolskie 7, 51 – 8, 1

51 Ludzie o twardym karku, nieobrzezanych sercach i uszach! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak czynili wasi ojcowie, tak i wy. 52 Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Zabijali oni tych, którzy zapowiadali przyjście Sprawiedliwego, którego wy teraz staliście się zdrajcami i mordercami. 53 Wy, którzy otrzymaliście Prawo z nadania aniołów, a nie przestrzegaliście go. 54 Gdy to usłyszeli, zawrzało w ich sercach i zgrzytali na niego zębami. 55 On zaś, pełen Ducha Świętego, patrząc uważnie w niebo, ujrzał chwałę Bożą i Jezusa stojącego po prawicy Boga. Powiedział: Oto widzę niebiosa otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga. 56 Wtedy oni, krzycząc donośnym głosem, zatkali sobie uszy i jednomyślnie rzucili się na niego. 57 Wyrzucili go poza miasto i kamienowali. Świadkowie zaś złożyli swoje szaty u stóp młodzieńca, którego zwano Saulem. 58 Podczas gdy kamienowali Szczepana, on modlił się, mówiąc: Panie Jezu, przyjmij ducha mojego. 59 Padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie poczytuj im tego grzechu! Po tych słowach zasnął w Panu. Saul zaś zgadzał się na jego śmierć. 1 W tym czasie wybuchło wielkie prześladowanie Kościoła w Jerozolimie. Wszyscy z wyjątkiem apostołów zostali rozproszeni po krainach Judei i Samarii.