Czytanie: Dzieje Apostolskie 4, 23-31

23 Po uwolnieniu udali się do swoich i opowiedzieli wszystko, co słyszeli od arcykapłanów i starszych. 24 Gdy to usłyszeli, jednomyślnie podnieśli głos do Boga: Panie, Tyś stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest. 25 Ty przez Ducha Świętego, ustami sługi Twego, Dawida, powiedziałeś: Dlaczego narody się burzą, a ludy knują próżne zamysły? 26 Powstali królowie ziemi, a władcy zeszli się w jedno przeciw Panu i Jego Pomazańcowi. 27 Zaprawdę bowiem, zebrali się w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś: Herod i Poncjusz Piłat wraz z poganami i ludami Izraela, 28 By czynić to, co Twoja ręka i Twój zamiar przeznaczyły do wykonania. 29 A teraz, Panie, wejrzyj na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą, 30 Wyciągając rękę ku uzdrowieniom, znakom i cudom, których dokonasz w imię świętego Sługi Twego, Jezusa. 31 Gdy skończyli się modlić, zatrzęsło się miejsce, w którym byli zgromadzeni; wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i głosili słowo Boże z odwagą.