18 Wtedy wszedł król Dawid, usiadł przed Panem i rzekł: Kimże ja jestem, Panie Boże, i czym jest dom mój, że doprowadziłeś mnie aż dotąd? 19 A to jeszcze wydało się mało w oczach Twoich, Panie Boże, skoro mówiłeś też o domu swego sługi na odległą przyszłość. Czy to jest prawo ludzi, Panie Boże? 24 Potwierdziłeś swój lud, Izraela, jako lud własny na wieki, a Ty, Panie Boże, stałeś się ich Bogiem. 25 Teraz więc, Panie Boże, potwierdź na wieki słowo, które wyrzekłeś o swoim słudze i o jego domu, i uczyń tak, jak powiedziałeś. 26 Aby imię Twoje zostało wywyższone na wieki i aby mówiono: Pan Zastępów jest Bogiem nad Izraelem. Niech dom sługi Twego, Dawida, będzie utwierdzony przed obliczem Pana. 27 Ponieważ Ty, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawiłeś sługowi swemu, mówiąc: „Zbuduję ci dom”, dlatego sługa Twój odważył się zanieść do Ciebie tę modlitwę. 28 A teraz, o Panie Boże, Tyś jest Bogiem i słowa Twoje staną się prawdą, bo przyrzekłeś swemu słudze te dobrodziejstwa. 29 Racz zatem pobłogosławić dom sługi Twego, aby trwał przed Tobą na wieki. Skoro Ty, Panie Boże, tak wyrzekłeś, niech dom sługi Twego będzie błogosławiony na wieki.