Czytania na dzień 16 marca 2026
Okres Zwykły — Dzień PowszedniRok 2025/2026 — Cykl A/II
Pierwsze czytanie
Iz 65, 17-21
17 Gdyż oto stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; dawne rzeczy nie będą wspominane ani nie przyjdą na myśl. 18 Lecz wy będziecie się weselić i radować na wieki z tego, co stwarzam, bo oto stwarzam Jeruzalem, by stało się radością, a jego lud weselem. 19 Będę się radował z Jeruzalem i weselił z mojego ludu; nie usłyszy się już w nim głosu płaczu ani głosu wołania o pomoc. 20 Nie będzie już niemowlęcia, które żyje tylko kilka dni, ani starca, który nie dożyje swoich lat; bo młodzieniec umrze stuletni, a grzesznik stuletni zostanie przeklęty. 21 Będą budować domy i w nich mieszkać, będą sadzić winnice i spożywać ich owoce.
2 Wielbić Cię będę, Panie, boś mnie podźwignął i nie pozwoliłeś moim wrogom cieszyć się z mojego upadku. 4 Panie, wyprowadziłeś moją duszę z Otchłani; zachowałeś mnie przy życiu wśród zstępujących do grobu. 5 Śpiewajcie Panu, święci Jego, i sławcie pamiątkę Jego świętości. 6 Gniew Jego trwa tylko chwilę, a łaska Jego przez całe życie. Wieczorem przychodzi płacz, a rano wesele.
43 Po dwóch dniach odszedł stamtąd i udał się do Galilei. 44 Sam bowiem Jezus zaświadczył, że prorok nie doznaje czci w swojej ojczyźnie. 45 Gdy przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, widząc wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie święta; oni bowiem również udali się na święto. 46 Przybył więc ponownie do Kany Galilejskiej, gdzie zamienił wodę w wino. Był tam pewien urzędnik królewski, którego syn chorował w Kafarnaum. 47 Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego i prosił, aby przyszedł i uzdrowił jego syna; był on bowiem bliski śmierci. 48 Jezus rzekł do niego: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. 49 Urzędnik mówi do Niego: Panie, zejdź, zanim umrze moje dziecko. 50 Jezus rzekł do niego: Idź, syn twój żyje. Człowiek uwierzył słowu, które Jezus do niego wyrzekł, i poszedł. 51 Podczas gdy wracał, wyszli mu naprzeciw słudzy i oznajmili, że jego syn żyje. 52 Zapytał ich więc o godzinę, w której poczuł się lepiej. Odpowiedzieli mu: Wczoraj o siódmej godzinie gorączka go opuściła. 53 Ojciec poznał więc, że była to ta sama godzina, w której Jezus rzekł do niego: Syn twój żyje. I uwierzył on sam i cały jego dom. 54 Ten cud ponownie był drugim znakiem, który uczynił Jezus, kiedy przybył z Judei do Galilei.