Czytania na dzień 17 marca 2026
Okres Zwykły — Dzień PowszedniRok 2025/2026 — Cykl A/II
Pierwsze czytanie
Ez 47, 1-9. 12
1 Zaprowadził mnie z powrotem do bramy domu; oto wody wypływały spod progu domu ku wschodowi, gdyż fasada domu była zwrócona na wschód. Wody spływały z prawej strony świątyni, na południe od ołtarza. 2 Wyprowadził mnie przez bramę północną i poprowadził drogą zewnętrzną do bramy zwróconej ku wschodowi; oto wody sączyły się z prawej strony. 3 Gdy człowiek, który miał sznur w ręku, wyszedł na wschód, odmierzył tysiąc łokci i przeprowadził mnie przez wody sięgające do kostek. 4 Odmierzył kolejne tysiąc i przeprowadził mnie przez wody sięgające do kolan. 5 Odmierzył jeszcze tysiąc i przeprowadził mnie przez wody sięgające do bioder. Odmierzył następne tysiąc; był to potok, którego nie mogłem przejść, gdyż wody wezbrały i stały się głębokim nurtem, nie do przebycia. 6 Rzekł do mnie: Czy widziałeś to, synu człowieczy? Następnie zaprowadził mnie z powrotem na brzeg potoku. 7 Gdy się odwróciłem, oto na obu brzegach potoku rosło bardzo wiele drzew. 8 Rzekł do mnie: Te wody, które wypływają ku wschodnim pagórkom i spływają na pustynię, wpadną do morza, gdzie wody zostaną uzdrowione. 9 Wszelkie żywe stworzenie, które się porusza, dokąd dotrą wody potoku, będzie żyło; będzie tam ogromna ilość ryb, bo wody te tam dotrą; one uzdrowią morze, a wszystko, dokąd dotrze potok, będzie żyło. 12 Nad potokiem, na obu jego brzegach, będą rosły wszelkie drzewa owocowe; ich liście nie będą więdły, a owoce nie będą się kończyły; każdego miesiąca będą wydawać nowe plony, ponieważ wody płyną ze świątyni; ich owoce będą służyć za pokarm, a liście za lekarstwo.
2 Bóg jest naszą ucieczką i mocą; pomocą w utrapieniach, które nas srodze dotknęły. 3 Dlatego nie będziemy się lękać, choćby ziemia zadrżała i góry runęły w głębiny morskie. 5 Strumienie rzeki rozweselają miasto Boże; Najwyższy poświęcił przybytek swój. 6 Bóg jest w pośrodku niego, nie zachwieje się; Bóg mu dopomoże o świcie. 8 Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest naszą twierdzą. 9 Przyjdźcie i zobaczcie dzieła Pana, jakie cuda uczynił na ziemi,
1 Po tych wydarzeniach przypadało święto Żydów i Jezus udał się do Jerozolimy. 2 W Jerozolimie przy Owczej Bramie znajduje się sadzawka, po hebrajsku zwana Betesda, posiadająca pięć krużganków. 3 Leżało w nich mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, oczekujących na poruszenie wody. 4 Anioł bowiem Pański zstępował od czasu do czasu do sadzawki i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził do sadzawki po poruszeniu wody, odzyskiwał zdrowie, niezależnie od tego, na jaką chorobę cierpiał. 5 Był tam pewien człowiek, który od trzydziestu ośmiu lat cierpiał na swoją chorobę. 6 Jezus, widząc go leżącego i wiedząc, że od tak dawna choruje, rzekł do niego: Czy chcesz wyzdrowieć? 7 Chory odpowiedział Mu: Panie, nie mam nikogo, kto by mnie wprowadził do sadzawki, gdy woda się poruszy. Bo gdy ja przychodzę, inny już wchodzi przede mną. 8 Jezus mówi do niego: Wstań, weź swoje łoże i chodź. 9 Natychmiast człowiek wyzdrowiał, wziął swoje łoże i zaczął chodzić. Był to dzień szabatu. 10 Żydzi więc mówili do uzdrowionego: Dziś jest szabat; nie wolno ci nosić łoża. 11 On im odpowiedział: Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje łoże i chodź. 12 Zapytali go więc: Któż to jest człowiek, który ci powiedział: Weź swoje łoże i chodź? 13 Uzdrowiony jednak nie wiedział, kto to jest, gdyż Jezus usunął się, bo w tym miejscu był tłum. 14 Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: Oto wyzdrowiałeś: nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło. 15 Człowiek odszedł i oznajmił Żydom, że to Jezus go uzdrowił. 16 Dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, ponieważ czynił to w szabat.